برای میهن بی آب و خاک
خلق پروس
به خون کشیده شدند
ز خشم ناپلئون،
و ماند بر سر هر راه کوره ی غمناک
گوری چند
بر خاک
بی سنگ و بی کتیبه و بی نام و بی نشان
از موکب قشون بوناپارت
بر معبر پروس...

آنگه فردریک وطن دوست
آراست چون عروس
در جامه ی زفاف
زنش را،
تا بازپس ستاند از این رهگذر
مگر
وطنش را

[وین زوجه
راست خواهی
در روزگار خویش
زیباترین محصنگان بود
در
اروپ!]



هنگام شب ــ که رقص غم آغاز می نهاد
مهتاب
در سکوتش
بر لاشه های بی کفن مردم پروس ــ
خاموش شد به حجله ی سلطان فردریک
شمعی و شهوتی.

و آن دم که آفتاب درخشید
بر گورهای گم شده ی راه و نیمراه
[یعنی به گورها که نشانی به جای ماند
از موکب قشون بوناپارت
در رزم ماگده بورگ]ــ
خاک پروس را
شه فاتح
گشاده دست
بخشید همچو پیرهنی کهنه مرده ریگ
به سلطان فردریک،
زیرا که مام میهن خلق پروس
بود
سر خیل خوشگلان اروپای عصر خویش!



بله...
آن وقت
شاه فاتح بخشنده بازگشت
از کشور پروس،
که سیراب کرده بود
خاک آن را
از خون شور زبده سوارانش،
کام خود را
از طعم دبش بوسه ی بانوی او، لوئیز.

و از کنار آن همه برخاک ماندگان
بگذشت شاد و مست
بگذشت سرفراز
بوناپارت.

می رفت و یک ستاره ی تابنده ی بزرگ
بر هیأت رسالت و با کنیه ی نبوغ
می تافت بر سرش
پرشعله، پرفروغ.

۱۳۳۸

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو